Bóle wzrostowe u dzieci.

Siad w literkę W u dzieci. Czy szkodzi i kiedy skonsultować go ze specjalistą?

Jeśli jesteś rodzicem malucha, prawdopodobnie znasz ten obrazek: dziecko siedzi na podłodze, kolana i biodra ugięte, stopy odwiedzione daleko na boki, a całość tworzy kształt przypominający literę „W”. I niemal automatycznie w głowie odzywa się głos mamy albo babci: „Nie siadaj tak, bo będziesz mieć krzywe nogi!”, „To niszczy biodra!”, „Zaraz to popraw!”

Ten temat wraca w rozmowach rodziców, w social mediach i na forach internetowych od dekad. Problem w tym, że większość tego, co się o nim mówi, opiera się na powtarzanych z pokolenia na pokolenie przekonaniach, a nie na faktycznych danych naukowych. W tym artykule prześledzimy krok po kroku, co na temat siadu W mówią aktualne badania – łącznie z konkretnymi wynikami, metodologią i wnioskami autorów – żebyś mógł/mogła podejmować decyzje w oparciu o wiedzę, a nie o strach.

Czym dokładnie jest siad W?

Zacznijmy od precyzyjnej definicji, bo w codziennych rozmowach termin „siad W” bywa używany dość swobodnie. W literaturze naukowej siad W (ang. W-sitting) definiuje się jako pozycję siedzącą na podłodze, w której:

  • biodra są ugięte,
  • kolana są ugięte,
  • nogi są odwiedzione (rozstawione na boki),
  • kończyny dolne ustawione są w rotacji wewnętrznej.

Razem te elementy tworzą sylwetkę przypominającą literę „W”, jeśli spojrzeć na dziecko od przodu lub z góry. To jedna z wielu naturalnych pozycji siedzących, jakie przyjmują małe dzieci w pierwszych latach życia  i jak się okazuje, jedna z najczęstszych.

Skąd w ogóle wziął się ten mit?

Zanim przejdziemy do badań, warto zrozumieć, dlaczego temat siadu W w ogóle wzbudza tyle emocji. Przez dekady w środowisku rodziców, a częściowo także wśród niektórych specjalistów, funkcjonowało przekonanie, że ta pozycja jest szkodliwa niemal z definicji. Argumentacja była intuicyjna: skoro nogi układają się w nietypowy, „wykręcony” sposób, to musi to obciążać stawy i prowadzić do deformacji.

Tego typu rozumowanie od wyglądu pozycji do wniosku o jej szkodliwości jest klasycznym przykładem wnioskowania bez oparcia w danych. Wygląda niepokojąco, więc musi być niebezpieczne. Problem w tym, że ciało dziecka w pierwszych latach życia znacząco różni się anatomicznie od ciała dorosłego, a to, co u dorosłego byłoby nienaturalne, u malucha może być zupełnie fizjologiczne. Właśnie dlatego naukowcy postanowili to sprawdzić empirycznie, zamiast opierać się na intuicji.

Dlaczego dzieci w ogóle przyjmują tę pozycję? 

Żeby zrozumieć, dlaczego siad W jest tak popularny wśród małych dzieci, trzeba cofnąć się do rozwoju kości udowej.

U noworodków i małych dzieci kość udowa ma naturalnie zwiększone przodoskręcenie szyjki kości udowej (ang. femoral anteversion) – zazwyczaj w granicach 30–40 stopni. To znacznie więcej niż u dorosłych, u których wartość ta wynosi zwykle 10–20 stopni. Ta różnica anatomiczna nie jest patologią, tylko normalnym etapem rozwoju układu kostnego, który z czasem się zmienia.

Co to oznacza w praktyce? Przy takim ustawieniu kości udowej dziecku może być po prostu niewygodnie siedzieć w pozycji skrzyżnej („po turecku”), bo naturalne ustawienie stawu biodrowego nie sprzyja takiemu ułożeniu nóg. Siad W, w którym nogi są rotowane wewnętrznie, znacznie lepiej „pasuje” do aktualnej anatomii stawu biodrowego dziecka. Dla malucha to zwyczajnie łatwiejsza, wygodniejsza i bardziej stabilna pozycja – ciało samo „wybiera” ustawienie, które w danym momencie rozwoju jest najbardziej komfortowe.

Z wiekiem, zazwyczaj między 8. a 14. rokiem życia, przodoskręcenie szyjki kości udowej stopniowo się zmniejsza i zbliża do wartości typowych dla dorosłych. Wraz z tą zmianą anatomiczną siad W najczęściej zanika samoistnie – bez żadnej interwencji, ćwiczeń korekcyjnych czy pilnowania przez rodzica. To ważna informacja, bo pokazuje, że mówimy tu o zjawisku przejściowym, wpisanym w naturalny harmonogram dojrzewania układu kostnego, a nie o nawyku, który trzeba „oduczyć”.

Warto też dodać: skręcenie kości udowej u dziecka zmniejszy się samoistnie niezależnie od tego, czy rodzice będą zabraniać dziecku siadania w ten sposób, czy nie. Innymi słowy – zakazywanie siadu W nie przyspiesza ani nie poprawia tego procesu rozwojowego, bo to sama pozycja jest efektem anatomii, a nie jej przyczyną.

Co mówią badania?

❌Mit 1: Siad W powoduje dysplazję i uszkadza biodra

To zdecydowanie najczęściej powtarzany argument przeciwko siadowi W  i jednocześnie ten, który badania obalają najbardziej jednoznacznie.

Co pokazało badanie?

Jedno z najważniejszych badań w tym temacie przeprowadzili Rethlefsen i współpracownicy (2020). Objęło ono grupę 104 dzieci, które miały wykonane zdjęcia rentgenowskie stawów biodrowych i miednicy w pediatrycznym ośrodku referencyjnym – czyli placówce specjalizującej się w diagnostyce ortopedycznej u dzieci.

Metodologia badania wyglądała następująco:

  • na podstawie zdjęć RTG oceniano obecność i stopień dysplazji stawu biodrowego,
  • rodzice i pacjenci wypełniali kwestionariusze dotyczące nawyków związanych z przyjmowaniem pozycji siedzących, w tym częstości i czasu trwania siadu W.

Wyniki

Naukowcy porównali dzieci regularnie siadające w literkę W z dziećmi, które tej pozycji nie przyjmowały. Rezultat był jednoznaczny: nie stwierdzono żadnej statystycznie istotnej różnicy między obiema grupami:

  • ani w konkretnych pomiarach radiologicznych świadczących o dysplazji,
  • ani w częstości występowania dysplazji jako takiej,
  • ani nawet wtedy, gdy analizowano zależność od tego, jak długo dziecko utrzymywało nawyk siadania w W.

Autorzy badania sformułowali wniosek wprost: siad W nie zwiększa ryzyka dysplazji stawu biodrowego. To istotne, ponieważ badanie opierało się na obiektywnej diagnostyce obrazowej, a nie wyłącznie na obserwacji czy opinii rodziców.

Co dodatkowo pokazał przegląd systematyczny?

Pojedyncze badanie, nawet dobrze zaprojektowane, zawsze rodzi pytanie, czy jego wyniki da się uogólnić. Dlatego szczególnie ważny jest najnowszy przegląd systematyczny literatury przeprowadzony przez Nordon i współpracowników (2025), opublikowany w Acta Ortopédica Brasileira. Przegląd systematyczny to rodzaj badania, w którym analizuje się i zestawia wyniki wielu wcześniejszych publikacji na dany temat, co pozwala na wyciągnięcie znacznie bardziej wiarygodnych wniosków niż z pojedynczego badania.

Wnioski tego przeglądu potwierdziły wcześniejsze ustalenia: nie znaleziono związku między siadaniem w literkę W a problemami stawu biodrowego. To dodatkowe niezależne dowody, która wzmacniają wcześniejsze wyniki Rethlefsena i współpracowników.

Co z tego wynika dla rodzica?

Jeśli Twoje dziecko regularnie siada w literkę W, sam ten fakt w świetle obecnej wiedzy naukowej nie jest powodem do obaw o biodra. Nie oznacza to oczywiście, że każde dziecko należy zostawić samo sobie bez żadnej obserwacji (o tym więcej w dalszej części artykułu), ale sama pozycja, jako izolowany czynnik, nie została powiązana z uszkodzeniem stawu biodrowego ani ze zwiększonym ryzykiem dysplazji.

❌Mit 2: Siad W powoduje wady postawy, przykurcze i inne problemy ortopedyczne

Drugi filar powielanych mitów o siadzie W dotyczy postawy ciała i napięcia mięśniowego. Argument brzmi mniej więcej tak: skoro nogi są ustawione w nietypowej rotacji, to z czasem musi to prowadzić do przykurczów, skrócenia mięśni lub trwałych zmian w sposobie poruszania się.

Co mówi przegląd badań?

Odpowiedzi na to pytanie dostarcza przegląd literatury ortopedycznej przeprowadzony przez Honig i współpracowników (2021), opublikowany w Current Opinion in Pediatrics pod wymownym tytułem „Pediatric orthopaedic mythbusters” (dosłownie: pogromcy mitów w ortopedii dziecięcej). Autorzy przeanalizowali dostępne dane naukowe dotyczące kilku powszechnych mitów ortopedycznych – w tym siadu W, płaskostopia elastycznego, skręcenia piszczeli i kości udowej oraz chodzenia na palcach.

W odniesieniu do siadu W przegląd jasno wskazuje:

  • brak dowodów na związek siadu W z wadami postawy,
  • brak dowodów na powstawanie przykurczów mięśniowych w wyniku tej pozycji,
  • brak dowodów na jakiekolwiek inne problemy ortopedyczne wynikające z samego siadania w ten sposób.

To istotne stwierdzenie, ponieważ właśnie te argumenty „popsuje Ci postawę”, „będziesz mieć krzywe nogi” są jednymi z najczęściej powtarzanych w rozmowach między rodzicami, a jednocześnie jednymi z najsłabiej potwierdzonych w literaturze naukowej.

Dlaczego brak dowodów to nie to samo, co dowód nieszkodliwości?

Warto w tym miejscu zrobić ważne zastrzeżenie metodologiczne, o którym wspominają sami autorzy analizowanych badań: obecnie dysponujemy ograniczoną liczbą wysokiej jakości publikacji naukowych dotyczących W-sitting. To nie znaczy, że temat jest kontrowersyjny czy nierozstrzygnięty – oznacza raczej, że nauka podchodzi do niego z należytą ostrożnością i nie wyciąga pochopnych wniosków w żadną stronę.

Jednocześnie – i to jest kluczowe – nie powinniśmy powielać mitów, które są obalane w dostępnych, wysokiej jakości badaniach i przeglądach systematycznych. Zamiast tego trzeba zadać sobie właściwe pytanie: czy siad w literkę W powoduje problemy, czy raczej jest objawem fizjologii rozwojowej albo już istniejących cech ortopedycznych dziecka? To rozróżnienie – między przyczyną a objawem – jest sercem całej dyskusji naukowej na ten temat i wrócimy do niego jeszcze w dalszej części tekstu.

❌Mit 3: Siad W zawsze jest zły i trzeba go bezwzględnie unikać

Trzeci mit dotyczy uniwersalności – przekonania, że siad W jest zawsze i bezwarunkowo szkodliwy, niezależnie od kontekstu, wieku dziecka czy jego ogólnego rozwoju.

Co mówią badania o „naturalności” tej pozycji?

Dane z przeglądu Nordon i współpracowników (2025) pokazują, że dzieci przyjmują siad W nie przez przypadek ani z powodu złych nawyków, ale dlatego, że w danym etapie rozwoju:

  • mają większą rotację wewnętrzną bioder – wynikającą właśnie z opisanego wcześniej przodoskręcenia szyjki kości udowej,
  • charakteryzują się większą elastycznością stawów i tkanek miękkich,
  • ta konkretna pozycja daje im większą stabilność tułowia podczas siedzenia i zabawy.

Dla małego dziecka siad W jest po prostu łatwą i wygodną opcją – wymaga mniej wysiłku do utrzymania równowagi niż np. siad skrzyżny, a jednocześnie zwalnia obie ręce do zabawy, bo nie trzeba się nimi podpierać. To trochę jak siedzenie „po turecku” u dorosłych: jednym jest wygodnie, innym mniej, a wybór konkretnej pozycji rzadko kiedy świadczy o czymkolwiek poza indywidualnymi preferencjami ciała.

Konsekwencja praktyczna

To spojrzenie zmienia perspektywę z „siad W jest zły” na „siad W jest jedną z naturalnych opcji w repertuarze ruchowym dziecka”. Nie oznacza to jednak, że powinien być jedyną pozycją, jaką dziecko przyjmuje (o tym więcej w sekcji o różnorodności ruchowej), ale sam fakt jego występowania nie jest sygnałem alarmowym.

❌Mit 4: Trzeba natychmiast reagować i poprawiać dziecko za każdym razem

Czwarty mit dotyczy reakcji rodzica, czyli przekonania, że każde zaobserwowanie siadu W wymaga natychmiastowej interwencji: „Popraw nogi!”, „Usiądź inaczej!”, powtarzane wielokrotnie w ciągu dnia.

Co zmieniło się w podejściu naukowym?

Przegląd systematyczny Nordon i współpracowników (2025) podkreśla, że nie ma podstaw do rutynowego zakazywania siadu W u zdrowych dzieci. To istotna zmiana filozofii w porównaniu z podejściem sprzed lat, gdy standardową radą było „zawsze poprawiaj, jak tylko zobaczysz”. Dziś zalecenie brzmi raczej: „obserwuj kontekst, a nie samą pozycję”.

Kiedy nie trzeba stale poprawiać dziecka?

W oparciu o dostępne dane, jeśli dziecko:

  • rozwija się prawidłowo pod względem motorycznym,
  • oprócz siadu W przyjmuje również inne pozycje siedzące,
  • nie wykazuje żadnych trudności ruchowych ani problemów z koordynacją,

to nie ma naukowego uzasadnienia dla ciągłego, reaktywnego poprawiania go za każdym razem, gdy usiądzie w ten sposób. Nadmierne, częste zwracanie uwagi na pozycję siedzącą, szczególnie jeśli nie towarzyszą jej żadne inne niepokojące sygnały nie ma oparcia w dowodach naukowych i może niepotrzebnie budować napięcie wokół czegoś, co jest po prostu naturalnym etapem rozwoju.

To oczywiście nie znaczy, że warto całkowicie ignorować sposób siedzenia dziecka – chodzi raczej o zmianę proporcji: z ciągłej korekty pojedynczej pozycji na uważną obserwację całego rozwoju.

❌Mit 5: Siad W zawsze oznacza jakiś problem rozwojowy

Ostatni z omawianych mitów jest nieco bardziej niejednoznaczny niż poprzednie, bo w przeciwieństwie do tych o dysplazji czy wadach postawy, ma częściowe pokrycie w rzeczywistości, choć wymaga doprecyzowania.

Co mówią badania?

Dane wskazują, że siad W może częściej występować u dzieci, które mają:

  • wiotkość stawową – czyli zwiększony zakres ruchomości stawów, wynikający z cech tkanki łącznej,
  • obniżone napięcie mięśniowe (hipotonię),
  • trudności w stabilizacji tułowia podczas siedzenia czy innych aktywności.

W takich przypadkach siad W bywa swego rodzaju kompensacją dla dziecka, które ma trudność z utrzymaniem stabilnej postawy siedzącej innymi sposobami, siad W daje szeroką podstawę podparcia i większe poczucie bezpieczeństwa.

Ale uwaga na nadinterpretację!

Kluczowe zastrzeżenie, które podkreślają Honig i współpracownicy (2021), brzmi: to nie oznacza, że każde dziecko siedzące w literkę W ma problem rozwojowy. Korelacja nie jest tym samym co reguła powszechna. Owszem, wśród dzieci z pewnymi trudnościami rozwojowymi siad W bywa częstszy, ale ogromna większość dzieci, które przyjmują tę pozycję, rozwija się zupełnie prawidłowo i nie ma żadnych deficytów.

Co jest naprawdę ważne

Zamiast skupiać się wyłącznie na samej pozycji, warto zwrócić uwagę na szerszy kontekst:

  • czy dziecko siada również w inny sposób, czy wyłącznie w W,
  • czy porusza się sprawnie i swobodnie,
  • czy jego ogólny rozwój motoryczny przebiega zgodnie z oczekiwaniami dla wieku.

To właśnie te trzy elementy, a nie sam fakt siadania w literkę W, powinny być punktem odniesienia dla rodzica zastanawiającego się, czy warto się niepokoić.

Dlaczego różnorodność ruchowa jest ważniejsza niż jedna konkretna pozycja?

Jeśli miałbyś/miałabyś zapamiętać z tego artykułu jedną rzecz, niech to będzie właśnie to: to nie pojedynczy nawyk decyduje o zdrowiu dziecka, tylko cały obraz jego rozwoju ruchowego.

Ciało małego dziecka uczy się poprzez eksplorację, czyli testowanie różnych pozycji, przenoszenie ciężaru ciała, zmianę układu kończyn. Im więcej różnorodnych wzorców ruchowych dziecko wypróbowuje, tym lepiej rozwija się jego koordynacja, stabilizacja centralna i świadomość własnego ciała. Problemem nie jest zatem sam siad W jako jedna z wielu możliwych pozycji a problemem byłoby to, gdyby był to jedyny wzorzec, jaki dziecko kiedykolwiek przyjmuje.

Dlatego zamiast reagować napięciem na samą pozycję, warto skierować uwagę na to, czy repertuar ruchowy dziecka jest bogaty. To właśnie ten pełny obraz pokazuje, czy maluch po prostu wybiera chwilowo wygodną dla siebie pozycję, czy może potrzebuje już nieco większego wsparcia specjalisty.

Jak w praktyce zachęcać do różnorodności pozycji siedzących?

Zamiast zakazywać siadu W, warto stworzyć dziecku okazje do naturalnego eksperymentowania z innym ułożeniem ciała, na przykład poprzez:

  • zabawy na macie, które zachęcają do zmiany pozycji (np. sięganie po zabawki rozłożone w różnych odległościach, tak by dziecko musiało się przekręcić lub przesunąć),
  • siedzenie przy niskim stoliku, co naturalnie skłania do innej pozycji nóg,
  • aktywności angażujące rotację tułowia, np. podawanie sobie przedmiotów w bok, zabawy z piłką,
  • czas spędzany w różnych pozycjach w ciągu dnia – na brzuchu, na plecach, w podporach, a nie wyłącznie w jednej ustalonej pozycji siedzącej.
różne pozycje podczas zabawy

Chodzi o zachęcanie, a nie o zakaz. Presja i częste, nerwowe poprawianie mogą przynieść efekt odwrotny do zamierzonego, czyli wzmocnić opór dziecka i skupić jego uwagę właśnie na tej jednej pozycji, zamiast naturalnie skierować ją gdzie indziej.

❓Kiedy warto skonsultować siad W ze specjalistą?

Skoro sama pozycja nie jest automatycznie problemem, pojawia się naturalne pytanie: kiedy w takim razie warto się zaniepokoić i umówić wizytę u fizjoterapeuty dziecięcego lub ortopedy?

Odpowiedź brzmi: nie sam siad jest wtedy problemem, tylko kontekst, w jakim występuje.

Konsultację warto rozważyć, gdy:

  • dziecko siedzi wyłącznie w pozycji W i nie przyjmuje żadnych innych sposobów siedzenia,
  • ma wyraźną trudność z przyjęciem innych pozycji siedzących, np. siadu skrzyżnego czy bocznego,
  • często się przewraca podczas siedzenia, zabawy lub próby zmiany pozycji,
  • ma bardzo wiotkie stawy, widoczne np. w nadmiernej ruchomości kolan, łokci czy nadgarstków,
  • niechętnie rotuje tułowiem, np. unika sięgania po przedmioty znajdujące się z boku, wolą obracania całym ciałem zamiast samego korpusu.
kiedy skonsultować dziecko

W takiej sytuacji nie chodzi już o ocenę samej pozycji siedzącej, tylko o ocenę kontroli motorycznej całego ciała, czyli tego, jak dziecko stabilizuje tułów, jak reaguje na zmiany pozycji i czy jego układ nerwowo-mięśniowy prawidłowo koordynuje ruch. To zadanie dla specjalisty takiego jak fizjoterapeuta dziecięcy lub ortopeda, który podczas wizyty powinien sprawdzić cały profil rotacyjny kończyny dolnej oraz szereg innych elementów oceny funkcjonalnej, a nie ograniczać się do samej obserwacji, jak dziecko siedzi.

Warto też pamiętać, że dzieci z wiotkością stawową rzeczywiście częściej wybierają siad W, ponieważ zapewnia im on większą stabilność niż inne pozycje. To kolejny argument za tym, by w wątpliwych przypadkach nie polegać wyłącznie na obserwacji rodzica, tylko skonsultować się z osobą, która może ocenić całościowo napięcie mięśniowe, zakres ruchu w stawach i jakość kontroli posturalnej dziecka.

Co warto powiedzieć zaniepokojonym rodzicom (i sobie samemu)

Rodzic ma pełne prawo się martwić, bo to naturalne, że chcemy jak najlepiej dla naszych dzieci, a przekazywane z pokolenia na pokolenie ostrzeżenia trudno po prostu zignorować. Kluczowe jest jednak to, by ten niepokój przekładać na wiedzę zgodną z aktualnym stanem badań, a nie na powielanie mitów.

Jeśli więc obserwujesz u swojego dziecka siad W, warto zadać sobie serię prostych pytań, zamiast od razu reagować zakazem:

  1. Czy moje dziecko oprócz siadu W przyjmuje też inne pozycje siedzące w ciągu dnia?
  2. Czy porusza się swobodnie – raczkuje, chodzi, biega, wspina się – zgodnie z oczekiwaniami dla swojego wieku?
  3. Czy nie ma trudności z utrzymaniem równowagi lub częstych upadków?
  4. Czy chętnie rotuje tułowiem podczas zabawy, sięgając po przedmioty z różnych stron?
  5. Czy stawy nie wydają się nadmiernie „luźne” lub przeprostowane?

Jeśli odpowiedzi na te pytania są uspokajające, najprawdopodobniej masz do czynienia z absolutnie typowym etapem rozwoju, który z czasem sam ustąpi. Jeśli natomiast któraś z odpowiedzi budzi Twój niepokój, to właściwy moment, by skonsultować się ze specjalistą.

Najważniejsze wnioski z badań

Zbierając całą powyższą wiedzę w skróconą formę, oto, co aktualne badania naukowe mówią na temat siadu w literkę W:

  • Siad W jest bardzo częstą, naturalną pozycją siedzącą u dzieci w pierwszej dekadzie życia.
  • Nie powoduje dysplazji stawu biodrowego – potwierdzają to zarówno badanie kohortowe z diagnostyką obrazową, jak i przegląd systematyczny literatury.
  • Nie ma dowodów na związek siadu W z wadami postawy, przykurczami czy innymi problemami ortopedycznymi.
  • Wynika najczęściej z naturalnego, przejściowego przodoskręcenia szyjki kości udowej, które z wiekiem samoistnie się zmniejsza.
  • Może być naturalną, wygodną pozycją rozwojową, wynikającą z aktualnej anatomii dziecka, a nie ze złego nawyku.
  • Bywa częstszy u dzieci z wiotkością stawową lub obniżonym napięciem mięśniowym, ale nie oznacza to, że każde dziecko w tej pozycji ma problem.
  • Ważniejsza niż sama pozycja jest różnorodność ruchowa, czyli to czy dziecko porusza się i siada na wiele różnych sposobów, a nie wyłącznie w jeden.
  • Nie ma naukowego uzasadnienia dla rutynowego, ciągłego poprawiania dziecka za każdym razem, gdy usiądzie w literkę W.
  • Konsultacja specjalistyczna jest wskazana, gdy jest to jedyny sposób siadania dziecka lub towarzyszą mu inne niepokojące objawy ruchowe.

Podsumowanie

Wokół siadu w literkę W narosło przez lata sporo przekonań, które brzmią przekonująco, ale nie mają mocnego potwierdzenia w rzetelnych badaniach naukowych. Zamiast reagować zdenerwowaniem na widok dziecka siedzącego w ten sposób, znacznie więcej korzyści przynosi spojrzenie szersze: jak dziecko siada w ogóle, jak się porusza i czy jego rozwój motoryczny przebiega prawidłowo jako całość.

To właśnie ten pełny obraz rozwoju pokazuje najwięcej. Sam siad w literkę W u zdrowego, prawidłowo rozwijającego się dziecka nie jest problemem. Ważne jest natomiast to, by dziecko miało okazję poznawać i wykorzystywać różnorodne pozycje ciała, a rodzic zachował rozsądny umiar – bez paniki, ale też bez całkowitego bagatelizowania sytuacji, w których pojawiają się dodatkowe sygnały ostrzegawcze.

Nadal martwi Cię sposób, w jaki siedzi Twoje dziecko?

Jeśli po przeczytaniu artykułu nadal masz wątpliwości, podczas konsultacji możemy przyjrzeć się temu, jak Twoje dziecko siedzi, zmienia pozycje i porusza się podczas zabawy. Odpowiem też na Twoje pytania dotyczące siadu W.

Umów wizytę w gabinecie przy ul. Albańskiej 8 w Poznaniu.

Najczęstsze pytania rodziców o bóle wzrostowe

Treść artykułu ma charakter edukacyjny i informacyjny. Nie stanowi porady medycznej, diagnozy ani indywidualnego zalecenia i nie zastępuje konsultacji z lekarzem lub fizjoterapeutą. Jeśli ból dziecka powtarza się, nasila lub towarzyszą mu inne niepokojące objawy, skonsultuj dziecko ze specjalistą. 

Bibliografia

  1. Honig, E. L. et al., (2021). Pediatric orthopedic mythbusters: The truth about flexible flatfeet, tibial and femoral torsion, W-sitting, and idiopathic toe-walking. Current Opinion in Pediatrics, 33(1), 105–113.
  2. Rethlefsen, S. A. et al., (2020). Hip dysplasia is not more common in W-sitters. Clinical Pediatrics, 59(11–12), 1095–1100.
  3. Nordon, D. G. et al., (2025). W-sitting in childhood: A systematic review. Acta Ortopédica Brasileira, 32(6), e279277.

Zapisz się na Newsletter

Autorka wpisu
Alicja Jakubowicz

Jestem fizjoterapeutką dzieci i młodzieży. Pracuję m.in. z wadami postawy, skoliozami, problemami ortopedycznymi i neurologicznymi oraz wspieram młodych sportowców po urazach.
W pracy opieram się na diagnostyce funkcjonalnej, aktualnej wiedzy i indywidualnym podejściu do każdego dziecka.